Ochtendhumeur

Ochtendhumeur

Blogs, Gerda Schapers

Posted on Friday, December 5th, 2014 at 7:09 AM by

Je hebt van die dagen.

Ik sta op, lichamelijk voel ik me goed. Iedere ochtend als ik wakker word sinds ik kanker heb is dat de eerste gedachte: ‘hoe voel ik me?’ En al ruim 3,5 jaar kan ik zeggen : ‘goed’. De lokale behandelingen die ik onderging hadden geen bijwerkingen. Het lijf blijft -ondanks de kanker- fit. Nou ja, er waren twee buikoperaties waarvan ik moest herstellen, maar dat verliep voorspoedig.
Het lichaam doet zijn stinkende best dus, maar af en toe stagneert de geest. Dan word ik wakker met een soort gitzwarte tekstwolk in mijn hoofd die zegt: je hebt KANKER. Je gaat DOOD. Koffie wil dan nog wel eens helpen. Lekker de verwarming aan, poes op schoot en krantje erbij.

Eerst maar eens het nieuws. De Hongaarse politie waarschuwt jonge vrouwen om niet te gaan flirten als ze uitgaan, vooral geen sexy kleding aan te trekken en zich niet uitdagend op te maken. Daarmee lok je verkrachting uit. In welke tijd leven ze daar? Dat was waar wij als feministes in de jaren zestig al tegen tekeer gingen. Gaan we weer terug in de tijd? Een pagina verder: Turkse premier zegt dat vrouwen niet geschikt zijn voor hetzelfde werk als mannen. Wat krijgen we nou? Terug naar de middeleeuwen? En dan schijnt er ook nog een idioot rond te lopen die mannen cursussen geeft in het overweldigen van vrouwen: als wij ‘nee’ zeggen bedoelen we ‘ja’. Het moet niet gekker worden. Hebben mijn vriendinnen en ik dan in de jaren zestig voor niks gevochten voor vrouwenrechten? Had mijn leven überhaupt wel zin? Ik zak nog dieper weg in mijn zwarte wolk.

Weg met het nieuws dan maar . Ik stort me op een essay, geschreven door mijn favoriete arts-columnist Bert Keizer die al jaren werkt als arts in verzorgingshuizen. “Een nette aanloop naar het graf’ heet het stuk. Daar word ik ook niet vrolijk van. Het gaat over het doorbehandelen. Over hoe goedwillende medisch veel te hoog opgeleide mannen en vrouwen zich vast bijten in een ziek lichaam zonder zich af te vragen wie de persoon in dit lichaam is. Wat die persoon zelf wil. Wat staat mij nog te wachten? Wat te doen?

“Als patiënt moet je de moed opvatten om zelf de onderhandelingen over de inrichting van je levenseinde te openen en die onderhandelingen aan te gaan als je nog in goede conditie bent” schrijft Keizer. Kijk, daar knap ik dan toch opeens van op, daar houd ik van. Zelf de touwtjes in handen nemen. Vooruit, nog een vers kopje koffie en dan fluks doorlezen. Ik weet in ieder geval al hoe ik mijn leven niet wil beëindigen: chemo begin ik niet meer aan en doorbehandelen is voor mij geen optie.

Doorlezend ervaar ik dat ik al aardig wat goede stappen heb gezet. Euthanasieverklaring is ingevuld. Dochterlief en mijn buddy weten dat ik kwaliteit van leven voorop zet, die zullen heus ingrijpen als de geneeskunde mij dreigt te bespringen. Mijn oncoloog -denk ik- ook, maar ik zal het in een volgend gesprek nog eens benadrukken. O ja, ik heb een nieuwe huisarts, die moet ik nog inlichten. Direct een gesprek aanvragen met haar, gelijk bellen. Daar heb ik wel vertrouwen in. Keizer schrijft: “Zorg dat je niet in handen valt van gezondheidswerkers die de protocollen als robotten uitvoeren, maar regel je eigen zaken”.

Een gewaarschuwd mens telt voor twee. Chopchop, actie, Schapers. Weg met die sombere gedachten. Ga je dood regelen.

  • Share this:

No comments

© 2017 Inspire2Live. All Rights Reserved.
Skip to toolbar