Naïef optimisme

Naïef optimisme

Blogs, Jolanda Glas

Posted on Tuesday, September 30th, 2014 at 1:39 PM by

En daar zitten wij dan, mijn dochter en ik. Tegenover het vertrouwde gezicht van de oncoloog van mijn man. Mijn man is een aantal maanden geleden aan de gevolgen van erfelijke pancreaskanker overleden en naar aanleiding daarvan bood deze vriendelijke arts een nagesprek aan. Daar maken wij nu dankbaar gebruik van. Want met name één vraag blijft bij mij opspelen; ”Waarom vertelde deze arts ons indertijd dat de chemokuur die mijn man zou krijgen wetenschappelijk effectief is gebleken terwijl wereldwijd bijna niemand pancreaskanker overleeft?”

Mijn man en ik hadden deze vraag al eerder aan hem gesteld. Dichterbij huis bewijst de familie van mijn man al twee generaties dat bij hen niemand de pancreaskanker overleeft met deze chemokuur. Mijn man uiteindelijk dus ook niet. Nog geen 10 maanden na het beëindigen van de behandeling is hij overleden. En nu stel ik dus opnieuw de vraag. De oncoloog laat ons een grafiekje zien en daaruit blijkt inderdaad dat bij een zeer klein percentage patiënten de chemokuur, over het algemeen tijdelijk, aanslaat. De oncoloog concludeert dat het inderdaad niet veel is, maar zegt hij: “Gun ons het naïef optimisme.”

Ik kijk onze 21 jarige dochter aan. Zij heeft net als mijn man en haar 15 jarige broertje een genmutatie waardoor de kans groot is dat zij pancreaskanker zal ontwikkelen. De verwachting is dat dit weer 10 jaar eerder zal zijn dan bij mijn man en overigens ook zijn zus, en 20 jaar eerder dan hun opa. Zij en haar broertje kunnen rond hun veertigste levensjaar ziek worden. En ineens begrijp ik de oncoloog zijn antwoord. Deze arts heeft het naïef optimisme nodig om deze behandeling te geven aan (jonge) mensen, wetende dat de kans op genezing en overleving nihil is. Dit is zijn overlevingsstrategie in zijn mooie maar soms ook heel lastige vak.

Ik zie de rode wangen van onze dochter en realiseer mij direct dat ik deze arts helemaal geen naïef optimisme gun. Ik gun hem veel meer. Ik gun hem een nauw samenwerkingsverband met andere oncologen en specialisten, met de farmacie, met onderzoekers en met Patiënt Advocates. Ik gun hem perspectief en doorbraken in de behandeling van pancreaskanker. Ik gun hem als Patiënt Advocate ook een blik in ons leven. Wij kunnen geen genoegen nemen met naïef optimisme. Voor ons moet het tij heel snel keren wil de volgende generatie in onze familie, twee van onze drie kinderen, niet ook overlijden aan pancreaskanker.

Ik gun hem contact met het Pancreas Patiënten Platform ( PPP), waar op 16 september jl. over gesproken is en wat in oprichting is, en dat ons in ieder geval de wetenschap biedt dat niet iedereen genoegen neemt met de geringe overlevingskansen van pancreaskanker. Naïef optimisme brengt ons niet verder. Met deze overlevingsstrategie van artsen worden geen stappen gezet. En dat laatste is nou juist heel hard nodig, denk je niet?

  • Share this:

No comments

© 2017 Inspire2Live. All Rights Reserved.
Skip to toolbar